Recensie: Ventoux – Bert Wagendorp

Ventoux is wederom een boek van een schrijver van wie ik een interview heb bijgewoond. In de meeste gevallen kan een schrijver horen praten over zijn eigen werk mij enorm enthousiasmeren voor zijn boeken. Ook bij Bert Wagendorp was dit het geval. Ventoux schreef hij naar aanleiding van de opdracht om een filmscript te schrijven over vier mannen en de Mont Ventoux, de beruchte berg die gereden wordt tijdens de Tour de France.

Ventoux Bert Wagendorp

Lees verder

Blind zijn en boeken luisteren

De bovenbuurvrouw van mijn zus is een oud dametje dat door medische complicaties niet meer kan zien. Een keer had ze behoefte om te praten. Zij sprak van boven naar beneden, wij luisterden van beneden naar boven.

Eenzame ouderen zijn er genoeg en een praatje met zo iemand maken kan nooit kwaad. De bovenbuurvrouw vroeg eerst ‘onderbuurvrouw?’ toen wij met de boodschappen de woning onder de hare wilden betreden. Vervolgens, toen bleek dat wij inderdaad Onderbuurvrouw waren, excuseerde ze zich voor het feit dat ze dat niet kon zien. ‘Ik zie niks meer, ziet u.’

Bovenbuurvrouw hield altijd erg van lezen. Nu dat niet meer kon, moest ze het doen met luisterboeken, dat vond ze ook wel fijn. Er was echter een probleem: om een luisterboek te kunnen beluisteren, had ze hulp van haar schoondochter nodig. Een schoondochter die kon vertellen welk luisterboek in de speler ging en het apparaat aan kon krijgen. Bovenbuurvrouw kon dat namelijk niet, ze zag immers niets, ziet u.

Mijn hart brak toen ze zei dat ze soms wel twee weken moest wachten tot ze een nieuw luisterboek kon beluisteren. Anders weet ze niet welk boek ze luistert, als ze het al aan kan krijgen. Schoondochter had het vaak te druk en woonde ver weg.

Bij Bovenbuurvrouw is het stil, ze is eenzaam en ze ziet niet meer, ziet u.

Laten we deze week allemaal eens een verhaal voorlezen aan iemand die eenzaam, slechtziend en/of blind is.

Een verhaal kan iemands wereld zijn.

Nieuw blog: Photofoundation

Schermafbeelding 2015-02-20 om 22.37.30Hoi! Vandaag wil ik jullie graag wijzen op een nieuw blog dat ik samen met Tobias heb aangemaakt! Zoals jullie weten fotografeert Tobias heel graag en zoals jullie niet weten houd ik mij best wel eens bezig met make-up. We besloten onze krachten te bundelen en hebben Photofoundation opgericht!

Wat je op Photofoundation zal vinden? Behoorlijk creatieve uitspattingen wat betreft make-up op een supermooie manier vastgelegd door Tobias!

PhotoFoundation

Ik zou zeggen, neem vooral een kijkje, er zit nog veel meer leuks aan te komen. Als het je bevalt, volg ons dan vooral! Dat vinden we alleen maar leuk.

Bedelen op jonge leeftijd

Arme kindjes die op straat staan te jengelen en jammeren omdat anderen iets hebben waar zij niet genoeg van hebben. Je komt het heus niet alleen tegen in de armste landen van de wereld. Sterker nog, het gebeurt hier in Nederland recht voor onze ogen. Immers, de Albert Heijn heeft weer een actie. Je kunt kleine moestuintjes krijgen wanneer je daar je geld uitgeeft.

In principe is zo’n klein moestuintje een heel leuk extraatje. In de huidige samenleving waarin veel kinderen geen idee hebben van waar hun voedsel vandaan komt, is het idee om ze kennis te laten maken met het kweken van groenten en kruiden natuurlijk alleraardigst. Daarbij is het ook leuk dat kinderen daar enthousiast van worden. Ik twijfel echter aan de aard van dit enthousiasme: willen ze nou zo graag tuinieren of willen ze die moestuintjes enkel om maar iets te hebben? Ik vermoed het laatste.

Kijk maar eens naar de tassen die deze kinderen vasthouden: vaak zijn deze al tot halverwege gevuld met de kleine potjes aarde-met-zaad. Hoeveel is genoeg? Er lijkt geen einde aan te komen. Wat ze vervolgens doen met al die moestuintjes? Ja, misschien planten ze die in een grotere bak aarde, om vervolgens te moeten wachten totdat ze het te lang vinden duren en ze de plantjes uit het oog verliezen. Daarna mag mama of papa de plantjes verzorgen en zodra ze volgroeid zijn, is de aandacht pas weer terug. Volgende teleurstelling: rucola is bitter, aubergine smaakt raar en de rest bestaat ook allemaal uit rare groenten.
Misschien gaan ze ook wel helemaal niets doen met de moestuintjes en liggen die kleine bakjes aarde gewoon maar ergens in huis, alleen omdat ze die zo graag in grote getale wilden bezitten.

Ik kan niet begrijpen dat ouders het goed vinden dat hun kinderen voor de supermarkt staan te bedelen voor producten waar ze soms al zoveel van hebben. Ik kan niet begrijpen dat die kinderen niet meer samen delen, maar ruzie maken om wie het volgende potje mag, ‘want jij hebt er al veertien’. Ik kan niet begrijpen dat er zoveel mensen zijn voor wie het nooit eens genoeg is.

Waarvan heb jij nooit genoeg?

Was het wel de postbode?

Ongeveer een week geleden plaatste ik een ode aan de postbode. In dit bericht stelde ik dat het de postbode was die onze afvalcontainer bij de weg zette als we dat weer eens vergaten. Je moet namelijk weten, vuilnis is ons probleem. Hoe vaak ik wel niet in badjas naar buiten ben gehold om de container nog even snel bij de straat te zetten, terwijl de vrachtwagen de straat al inreed… Waanzinnig.

Om die reden installeerde ik kort geleden op aanraden van mijn moeder een app op mijn telefoon die mij voortaan zou vertellen wanneer welk vuilnis wordt opgehaald. Eenmaal geïnstalleerd gaf de app doodleuk weer dat het die ochtend gebeurd was. Dat bedoel ik nou.

Enfin, ik dacht dus dat het de postbode was die ons een handje hielp met het op tijd aan de straat zetten van het Grote Grijze Gevaarte. Totdat afgelopen maandag de container weer bij de weg stond. Dat klopte niet met mijn theorie, want op maandag bezorgt PostNL geen post meer. Ik kan dus met enige zekerheid zeggen dat het niet de postbode was die deze goede daad had verricht. Bij deze: beste postbode, sorry dat ik je onterecht heb beschuldigd van het opknappen van dit nare klusje.

De vraag die nu nog rest, luidt: wie doet dit dan wel? Welke weldoener is hiertoe in staat? Is het de buurman? Is het de krantenbezorger? Is het een vreemdeling? Ik weet het niet.

Ik houd jullie op de hoogte.

Wie zet bij jou het afval aan de straat?