Weerspiegeling

De schemering valt
En mezelf zie ik
In de ruit
De auto’s op het zwarte wegdek
Rijden frontaal
door hun weerspiegeling
Waarna ze versmelten
En wegrijden als een geheel
Mijn weerspiegeling
Kijkt me aan
En ik kijk naar de auto’s
Naar het gezichtsbedrog
Van glas
Van licht en van donker

Wanneer ik in de bus naar huis zit, is het vaak al donker of donker aan het worden. Door de weerspiegeling van de ruit zie ik de auto’s die links passeren als het ware op me af komen. Wanneer de echte auto in mijn ooghoek verschijnt, lijken die weerspiegeling en de auto tegen elkaar aan te botsen maar ze “versmelten” dus als het ware in elkaar.

vandaar dit gedicht

Advertenties

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s