Soldaten Huilen niet – Rindert Kromhout

Als jij eerder doodgaat,’ zei ik, ‘zal ik een boek over je schrijven.’
‘Als jij eerder doodgaat,’ zei Julian, ‘heb ik geen broer meer.’

Dit las ik toen ik met mijn moeder in de boekhandel stond. Ik pakte het boek en las; eerst de achterkant, toen de eerste bladzijden.
Dit boek moest en zou ik hebben, het boek 
Soldaten huilen niet van Rindert Kromhout.

Ik begon meteen met lezen toen ik thuis kwam. Ik vond (en vind) dit een fantastisch boek.

In het boek Soldaten huilen niet vertelt Quentin over de periode tussen 1925 en 1937. Het boek is een soort dagboek, en tegelijkertijd een verhaal dat zich lang geleden afspeelt. Aan het begin van het boek lees je een stuk uit het jaar 1937. Quentin en zijn broer Julian hebben een gesprek over wat Julian wil gaan doen: Naar Spanje om in de oorlog mee te gaan vechten. Op dat moment is Quentin nog de enige die van het plan van Julian afweet.

‘Als jij eerder doodgaat,’ zei ik, ‘zal ik een boek over je schrijven.’
‘Als jij eerder doodgaat,’ zei Julian, ‘heb ik geen broer meer.’
Ineens keek hij ernstig. ‘Ik hoef die weddenschap niet te winnen, Quentin. Ik wil dat we allebei stokoud worden, jij en ik.’
‘Ga dan niet naar Spanje. Waarom zou je gaan vechten in een oorlog die de onze niet eens is?’
‘Ik móét,’ zei Julian.
‘Van wie?’
‘Van mezelf.’
Ik zag dat hij vastbesloten was en dat het geen zin had te proberen hem op andere gedachten te brengen. ‘Heb je het ze al verteld?’ vroeg ik.
‘Wie?’
‘Mama. Duncan. Papa. Ze zullen je niet laten gaan.’
‘Ik vertel het ze morgen, als papa er ook is. Leuk zullen ze het niet vinden, maar ze laten me heus wel gaan, want ik ga precies doen wat ze ons altijd hebben geleerd. Ik ga vechten voor waar ik in geloof.’

Quentin is een jongen met de grote passie om schrijver te worden. Als kleine jongen had hij altijd het beeld dat de wereld helemaal goed was, er nauwelijks kwaad zou zijn. Quentins kijk op de wereld verandert echter wanneer Julian hem over de dood verteld. Vanaf dat moment gaat Quentin veel meer nadenken.Vanessa Bell: De moeder van Quentin en Julian.
Duncan: 
Woont bij Vanessa, Quentin, Julian, Angelica en is de vriend van David.
Grace: De huishoudster.
Angelica: Het zusje van Quentin en Julian.
Julian denkt veel na. In de loop van het verhaal gaat Julian naar de middelbare school. Daarvoor kregen hij en Quentin thuis privéles. Dit is een grote stap. Door wat Julian op school meekrijgt gaat Julian zich steeds meer in politiek interesseren. Op een gegeven moment praat hij nergens anders meer over.Clive: De vader van Quentin en Julian, woont in Londen.
David: De vriend van Duncan.
Lady Ottoline: Een vriendin van Vanessa en Clive
Virginia Woolf: Zus van Vanessa
Het verhaal speelt zich af in Engeland. Vanessa,
Angelica, Grace, Duncan, David, Quentin en

Julian wonen met zijn allen in Charleston, een
geweldig huis op het platteland in Engeland
waar ze in 1925 zijn gaan wonen. Een leuk feit
is dat Charleston echt bestaat en veel personen
uit het boek, bijvoorbeeld Grace, Quentin en
Leonard (de oom van Quentin en de vrouw van Virginia),
hebben echt bestaan en daar geleefd.
Toen ze er net woonden hebben ze het huis
helemaal beschilderd. Vanessa en Duncan waren
kunstschilders. De haard waarvan gesproken wordt. (In het echt)

Mijn moeder en Duncan begonnen aan hun betovering van Charleston. Het eerst namen ze de eetkamer onder handen

De muren werden niet behangen, maar bestempeld. Op een zwarte achtergrond werd een patroon van gouden en gele vierkanten en driehoeken aangebracht, in lange banen van plafond tot vloer. Een oude ronde tafel die ze in Lewes op de kop hadden getikt, werd geschuurd en beschilderd met blauwe cirkels en krullen. Voor de open haard werd een met gele en witte bloemen gedecoreerd scherm neergezet. De crèmekleurige gordijnen werden bedrukt met de wonderlijkste motieven. Zo werd de eetkamer een feest van kleuren en vormen en in de loop van ons eerste jaar in Charleston zouden alle andere kamers hetzelfde lot ondergaan, tot en met de keuken en de wc in de tuin. Geen hoekje, geen stoel, geen kast of kruk ontkwam aan de creativiteit van de twee schilders.

Doordat je het verhaal meemaakt door de ogen van Quentin, is het makkelijk om met hem mee te leven. Je leest alles wat hij denkt, zich afvraagt en hoe hij zich bij dingen voelt. Ook is het leuk om te lezen hoe zijn kijk op de wereld langzamerhand verandert naarmate hij ouder wordt. Ik kan Quentin goed begrijpen. Ook Vanessa waardeer ik zeer, haar manier van opvoeden vind ik geweldig. Ze vind dat je moet doen wat je leuk vind, je niets aan moet trekken van wat anderen op je aan te merken hebben, dat je alleen dingen moet doen waar je helemaal achter staat en in gelooft. Ik ben het helemaal met haar eens.

‘We werken hard,’ zei ze. ‘Ik ben moe. Laten we naar Virginia gaan om toneel te spelen. Daar knappen we vast van op.’
‘Voortreffelijk idee,’ zei Duncan. ‘We gaan toneelspelen bij Virginia.’
Julian en ik sprongen op. Tante Virginia! Oom Leonard!
‘Wacht even,’ zei Duncan. ‘Zou ze het niet erg vinden als we zomaar ineens op de stoep staan? Misschien is ze aan het werk. Je weet dat ze niet gestoord wil worden als ze aan het werk is.’
‘Dat zien we dan wel weer,’ zei mijn moeder.
‘Hadden we maar telefoon,’ zei Duncan. ‘Dat zou zó handig zijn.’
‘Er komt hier géén telefoon in huis,’ zei mijn moeder. ‘Ik weiger te praten met mensen die ik niet kan zien. Ik schrijf liever brieven.’

In het boek wordt nauwkeurig beschreven hoe alles eruit ziet, en hoe de personages zich gedragen en in elkaar zitten. De personen zijn heel goed voor te stellen, op sommige momenten weet je hoe iemand erop kan gaan reageren, zo goed leer je hem of haar kennen! Maar niet alleen de personages worden duidelijk beschreven. Bijvoorbeeld in het stuk dat ze het huis gaan “betoveren” zie je het helemaal voor je. Wanneer er een ongemakkelijke sfeer hangt voel je die sfeer ook, zo goed heeft Rindert Kromhout dit boek geschreven!Op een gegeven moment wordt duidelijk dat Julian eerder dood zal gaan dan Quentin. Eigenlijk kan je dat al uit het citaat opmaken dat ik aan het begin van dit verslag heb laten zien, maar op dat moment dringt het nog niet tot je door. Pas op een bepaald punt weet je dat Rindert Kromhout Quentin dit boek heeft “laten schrijven”.

Als ik ’s avonds in bed lag voerde ik soms denkbeeldige gesprekken met Julian. ‘Je hebt helemaal geen tijd om naar Oxford te gaan,’ zei hij tegen me. ‘Je hebt beloofd dat je een boek over me zou schrijven als ik eerder dood zou gaan dan jij. Soldaten huilen niet. Weet je nog dat je het zo zou noemen? Begin daar nou eindelijk eens mee. Ik wil het lezen.’
‘Natuurlijk weet ik het nog,’ zei ik.
‘En schrijf dat ook maar meteen over die rare mensen bij wie we zijn opgegroeid,’ zei Julian, ‘anders wordt het een saai boek.’

Soldaten huilen niet is een verhaal dat je blijft boeien en gemakkelijk te lezen is. Rindert Kromhout weet alles goed te beschrijven en de wereld van het boek wordt ook een beetje jouw wereld. De afloop van het verhaal grijpt je aan. Dit boek is zeker mijn favoriet. De wereld waarin Quentin en zijn familie leven is een wereld waar ik dolgelukkig in zou worden. Aan het eind voel je de leegte die iedereen in Charleston voelt. Bijvoorbeeld in de zin: “’Er is geen brief,’ zei ze, ‘en er zal ook geen brief meer komen. Julian is dood.’” 

We hebben Julians lichaam nooit gezien. Twee dagen nadat hij stierf is hij in Spanje begraven. Op de dag van zijn begrafenis gingen we naar het kerhof in Berwick om bloemen neer te leggen bij Lyttons grafsteen. De dominee kwam naar buiten en condoleerde ons met het verlies.
‘Ik heb me zo vaak voorgesteld dat we hier op een dag allemaal zouden liggen,’ zei mijn moeder. ‘Voor eeuwig bij elkaar, zo had het moeten zijn.’
Duncan trok onkruid uit de aarde. Angelica veegde met haar zakdoek mos van de grafsteen.
‘Nu kan het me niets meer schelen waar jullie aarde over me heen gooien,’ zei mijn moeder.

Na het lezen van dit verhaal ben ik anders tegen de wereld aan gaan kijken.Ik vind dat mensen moeten doen wat ze leuk vinden. Wat bezielt mensen wanneer ze werk doen waar ze geen lol aan beleven? Het lijkt mij verschrikkelijk. Je leeft maar één keer, maak er dan ook volop gebruik van en geniet van alles wat je doet. Probeer er te zijn voor anderen maar vergeet vooral jezelf niet. Doe alles op je eigen manier, als mensen je “raar” vinden is dat maar zo!De schrijfstijl van Rindert Kromhout vind ik erg goed. Hij weet alles duidelijk weer te geven zonder moeilijke zinnen te maken. Bijvoorbeeld in de zin: “Ik liep de tuin in en klom naar de boomhut. Zo alleen als ik daar was, was ik nooit eerder geweest. Ik verlangde naar Emma’s armen om me heen. Nee, dat is niet waar. Ik verlangde naar Julians armen om me heen.”Rindert Kromhout weet de emotie goed over te brengen. Op zo’n moment mis je Julian bijna even erg als Quentin doet.Soldaten huilen niet is wat mij betreft een echte aanrader. Dit boek raakt je en neemt je mee naar een wereld waarvan je zou willen dat het de jouwe is.

Titel: Soldaten huilen niet
Auteur: Rindert Kromhout
Uitgeverij: Leopold
ISBN: 978-90-258-5615-1
Website Charleston: http://www.charleston.org.uk

© A.B 2010

Advertenties

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s